DE PRINS EN HET MEISJE



In het oude China leefde er een prins die op het punt stond om tot keizer gekroond te worden. Maar eerst behoorde hij te trouwen, want zo stond het in de wet.
Omdat zijn toekomstige vrouw keizerin zou worden, moest hij een meisje vinden dat heel eerlijk en betrouwbaar was. Op advies van een wijze besloot hij alle jonge meisjes van de streek uit te nodigen, om zo het meest geschikte bruid te kunnen vinden.
Een oude vrouw, die al vele jaren bediende was in het paleis, hoorde wat de prins van plan was. Ze werd heel verdrietig, want haar dochter Ling Su koesterde een heimelijke liefde voor de prins.
Ze vertelde alles aan Ling Su. 'Moeder, zei deze, 'ik ga ook naar het paleis! Verbaasd antwoordde haar moeder: 'Maar liefje, wat heb je daar te zoeken? Alleen de mooiste en rijkste meisjes uit de streek zullen komen. Zet dat dwaze idee uit je hoofd. Ik weet dat het je veel pijn doet, maar laat je verdriet je niet gek maken.'
'Lieve moeder,' antwoordde Ling Su, 'het doet me geen pijn en ik word zeker niet gek. Ik weet dat ik nooit en te nimmer de uitverkorene zal zijn, maar zo heb ik wel de kans, al is het maar voor een paar ogenblikken, om dicht bij de prins te zijn. Dat maakt me gelukkig, ook al weet ik dat ik nooit met de prins zal kunnen trouwen.'
De volgende dag kwamen inderdaad de mooiste meisjes naar het paleis. Ze droegen de prachtigste kleren, hadden de duurste juwelen om en ze waren bereid om alles op alles te zetten om met te prins te trouwen.
Omringd door zijn hofhouding sprak de prins op luide toon: 'Ik geef jullie allemaal een zaadje. Wie me over zes maanden de mooiste bloem brengt, zal keizerin van China worden.'
Ook Ling Su nam haar zaadje mee naar huis en deed het in een pot met aarde. En al was ze weinig bedreven in de kunst van het tuinieren, ze verzorgde de pot met veel geduld. 'Maakt u zich geen zorgen moeder, zei ze. 'Deze bloem zal net zo groot worden als mijn liefde voor de prins.
Er gingen drie maanden voorbij, maar in de pot kwam niets op. Ling Su probeerde van alles. Ze vroeg om advies aan tuinders en boeren en ze zette de pot op het zonnigste plekje in de tuin. Maar wat ze ook probeerde, niets hielp. Haar droom leek onbereikbaar, maar haar liefde voor de prins bleef even sterk.
Tenslotte waren de zes maanden voorbij, en in haar pot groeide nog steeds geen bloem. Ling Su besefte dat ze niets kon laten zien, maar ze wist ook hoezeer ze zich al die tijd had ingespannen en hoe groot haar toewijding was geweest. Daarom zei ze tegen haar moeder dat ze op de afgesproken dag toch naar het paleis zou gaan. Het zou haar laatste kans zijn om haar beminde te ontmoeten. Een kans die ze voor geen prijs wilde laten lopen.
Na zes maanden ging Ling Su met haar lege pot naar het kasteel. Ze zag dat alle andere meisjes wel goede resultaten hadden bereikt: de mooiste bloemen, de een nog groter dan de ander, in alle kleuren en vormen.
Toen kwam het langverwachte ogenblik. De prins trad binnen en keek alle meisjes uiterst aandachtig aan. Daarna kondigde hij de uitslag van de wedstrijd aan. Tot verbazing van iedereen wees hij Ling Su aan als zijn toekomstige bruid.
Alle meisjes protesteerden. 'Wij hebben de mooiste bloemen gekweekt en nu kiest u degene die met een lege pot komt aanzetten aan als uw toekomstige bruid! Nota bene de dochter van een bediende!, riepen ze.
Kalm legde de prins zijn bedoelingen uit. 'Dit meisje heeft als enige de bloem gekweekt die haar tot een waardige keizerin maakt: de bloem van eerlijkheid. De zaadjes die ik jullie heb gegeven, waren zonder uitzondering onvruchtbaar. Ze waren allemaal van hout. Er konden nooit bloemen uit voortkomen.'

 

terug